Canavar gibi bir doksanlar geçirip beş tane şaheser albüm çıkardıktan sonra Opeth, yeni iki albüm için tekrar stüdyoya girdi.
Bu albümlerden Deliverance o zamana kadar çıkardığı en sert işlerden biriydi. Daha sonra çıkacak olan kardeşi Damnation ise bambaşka bir yola girdi.
İkiz Albümlerin Ayrı Yolları
Kayıtları 2002’de başlanan bu iki albümün aslında bir çift LP olarak birlikte yayınlanması planlanıyordu. Fakat stüdyodaki terslikler ve Mikael Åkerfeldt’in büyükannesinin ölümü kayıtları aksatıp planların değişmesine sebep oldu.
Bu iki albüm Opeth’in diskografisi için çok önemli, özellikle Damnation. Deliverance son beş albümde grubun iyice uzmanlaştığı sert müziğin nihai sonucu niteliğinde. Damnation ise Opeth’in aynı uzmanlığını geride bırakıp akustik progresif rock’a geçişinin başlangıcı oldu.
Tür Değişiminin Başlangıcı: Damnation’ın Sessiz Devrimi
Bunca zamandır yaptıkları “progresif black metal” diye nitelendirebileceğimiz türün aksine grup Damnation’da yumuşamayı tercih ediyor. Brutal vokaller ya da hızlı davullar yerine 70’lerin temiz Camel sound’u albümü ele geçirmiş.
Opeth’in sert müziğindeki duygusallık ise yine olması gerektiği yerde, hatta bu yeni sound’la bu duygusallık daha da ön plana çıkıyor.
Yeni Dinleyicilere Açılan Kapı ve Kalıcı Miras
Peki bu deneyin gruba katkısı nasıl oldu? Sonuçta bu tip bir tür değişikliği çoğu grubun sonu oldu ve hala olmaya da devam ediyor. Fakat Opeth için bu durumun tam tersi yaşandı.
İsveçli grup bu albüm ile daha önce hiç ulaşamadığı kitlelere ulaştı ve Damnation grubun en çok satan albümlerinden biri oldu. Haklı olarak.
Tarihin en iyi prog albümlerinden biri olarak gösterilen Damnation, nihayetinde Opeth’e daha özgür yeni bir dönemin kapılarını açtı, hem de gelecekteki temiz dönemlerinin çok erken bir habercisi oldu.
- Albüm Puanı: 10/10
- Kondisyon: 10/10
- Tür: Progresif rock
