The Smiths – Strangeways, Here We Come
The Smiths dördüncü stüdyo albümlerini piyasaya sürdüğünde grup aslında çoktan dağılmıştı. Büyük bir plak şirketiyle anlaşma aşamasında olmalarına ve yakaladıkları büyük başarıya rağmen yönetim sorunları ile kişisel çatışmalar yüzünden gitarist Johnny Marr veda etmek zorunda kalmıştı. Grubun bu son çalışması oldukça karanlık ve içe dönük bir havaya sahipti. Albümdeki şarkılarda hem kara mizah hem de müzik sektöründeki hırslara yönelik sert eleştiriler dikkat çekiyordu. Tüm bu süreç hafızalara kazınan oldukça hüzünlü bir parçayla son bulurken grubun kariyeri de böylece kapanmış oldu.
Nirvana – In Utero
Grunge efsaneleri üçüncü albümlerinde Nevermind’ın radyolara hitap eden o parlak sesinden kurtulmak için aykırı prodüktör Steve Albini ile çalışmayı seçti. Hem niyet hem de tını olarak çok daha sert olan bu yeni çalışma, plak şirketini epey endişelendirdi. Özellikle Heart-Shaped Box ve Pennyroyal Tea gibi parçalar yeterince ticari bulunmadığı için yönetimle büyük tartışmalar yaşandı. Sektör yetkililerinin bu şarkılara bile tepki gösterdiği bir ortamda Rape Me gibi bir eseri ilk kez duyduklarında yaşadıkları şoku tahmin etmek hiç de zor olmasa gerek.
The Beatles – Let It Be
Beatles’ın stüdyodaki son çalışması aslında Abbey Road olsa da Let It Be albümü yaklaşık bir yıl bekletildikten sonra 1970 yılının Mayıs ayında dinleyiciyle buluştu. Albüm yayınlandığında John gruptan çoktan ayrılmış ve diğer üyeler de kendi solo projelerine odaklanmaya başlamıştı. Yine de bu çalışma barındırdığı ikonik şarkılarla grubun vedası olarak müzik tarihinde bambaşka bir yer edindi. John Lennon’ın albümün ve kariyerlerinin sonunda sarf ettiği o meşhur teşekkür sözleri bu efsanevi yolculuğun üzerine adeta hüzünlü bir son nokta koydu.
The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland
Jimi Hendrix Experience grubunun bu üçüncü ve son albümü grup henüz dağılmadan önce bizzat efsanevi sanatçının gözetiminde tamamlanmıştı. Hendrix’in hayattayken çıkardığı son stüdyo çalışması olan bu devasa albüm o zamanların tüm çılgın saykedelik özelliklerini ve ilginç stüdyo efektlerini sonuna kadar yansıtıyor. Müzikal kalitesi kadar üzerinde çok sayıda çıplak kadının olduğu tartışmalı kapak tasarımıyla da çok konuşulan bu yapımı Hendrix aslında hiç sevmemişti. Sanatçının bu rahatsızlığı yüzünden zaten ilerleyen yıllardaki yeni baskılarda o tuhaf kapak tasarımı tamamen değiştirildi.
Joy Division – Closer
Manchester’ın efsanevi grubu Joy Division, on sekiz aylık kısa kariyerine sadece iki stüdyo albümü sığdırabildi. Grubun ikinci albümü olan Closer 1980 yılının Haziran ayında dinleyiciyle buluştuğunda vokalist Ian Curtis ne yazık ki aralarından ayrılmıştı. Amerika turnesinin hemen öncesinde yaşanan bu trajik kayıp albümün üzerine büyük bir hüzün bıraktı. İçinde grubun en popüler şarkısı bulunmasa da bu çalışma post-punk döneminin en sarsıcı ve etkileyici yapıtlarından biri olarak müzik tarihindeki yerini koruyor.
David Bowie – Blackstar
David Bowie’nin yirmi beşinci ve ne yazık ki son albümü olan bu özel albüm, sanatçının 69. yaş gününde yani aramızdan ayrılmasından tam iki gün önce dinleyiciyle buluştu. Albümdeki sözlerin aslında sanatçının uzun süredir gizlice yürüttüğü kanser mücadelesini anlattığı sonradan fark edilince her bir parça çok daha ağır ve hüzünlü bir anlam kazandı. Böylesine devasa bir kariyeri bu kadar etkileyici ve sarsıcı bir finalle sonlandırmak ise sadece onun gibi bir efsaneye yakışırdı.
Jeff Buckley – Grace
Jeff Buckley 1997’deki o talihsiz kazada aramızdan ayrılmadan önce elimize sadece bir tane tamamlanmış albüm bırakabildi. Grace adındaki bu çalışma onun o hem çok narin hem de yeri göğü inleten sesini en saf haliyle dinlediğimiz muazzam bir iş. İçindeki meşhur Hallelujah yorumu zaten apayrı bir dünya ama Last Goodbye ve diğer şarkılar da insanın içine işleyen cinsten. Kariyeri çok kısa sürmüş olsa da bu albüm onun ne kadar devasa bir yetenek olduğunu kanıtlamaya tek başına yetiyor da artıyor bile.
