Günümüzün en büyük gruplarını sayarken bir noktada Fontaines D.C.’nin adını geçirmemek imkansız. Yetenekli oldukları kadar entelektüel ve politik birikime sahip olmaları, yazdıkları şarkıları birer dinlencenin ötesine taşıyor. Grian Chatten, Carlos O’Connell, Tom Coll, Conor Deegan III ve Conor Curley’den oluşan grubun ilk adımının peşine düştüğümüzde Dublin’in arka sokaklarına, İrlanda tarihine ve 2019’a gitmemiz gerekiyor. Sanat okulunda eğitim alan benzer yaşlardaki bu beşli, ilk albümünü yayınlamadan önce Dublin’de kulaktan kulağa yayılmaya başlamıştı bile. 20 Ağustos 2018’e geldiğimizdeyse Partisan Records etiketi taşıyan ilk üç Fontaines D.C. şarkısı ile tanıştık. Dublin’i sokak sound’una taşıyan grubun büyüyeceğini tahmin etmek için müneccim olmaya gerek yoktu.
Dublin
İrlanda, dünya üzerindeki en kendine özgü ülkelerden biri. Çok fazla acıya, kayba ve direnişe tanıklık eden tarihine rağmen sanattan, yaratımdan uzak duramayan insanların ülkesi diyebiliriz. Bu duruş, sinemadan edebiyata, resimden müziğe onlarca değerli ismi dünyaya kazandırdı. Fontaines D.C. ise dünyaya kendini sevdirmek, beğendirmek gibi bir düşünceden uzaktı. Dublin’den gelen ve Dublin’in her bir karışını yaşamış grup üyeleri albümü adeta bir Dublin anıtına çevirdi. ‘Liberty Belle’, ‘Dublin City Sky’, ‘The Lotts’, ‘Boys In The Better Land’, her saniyesinden Dublin akan albümün temelini oluşturdu. Albümün adına baktığımızda bu durum iyice derinlere işliyor ve rota Dublin’den başlayarak İrlanda’nın içlerine, köklerine iniyor.
“Dogrel” kelimesi, aslında İngilizcede “doggerel” olarak bilinen bir kavramın İrlanda’daki yansımasıdır. İlk bakışta küçümseyici bir anlam taşıyan bu sözcük, edebi değeri düşük, basit kafiyelerle yazılmış kaba saba manzumeleri ifade eder. Ancak İrlanda kültüründe bu kelimenin yeri çok daha derindir. Sokaklarda söylenen, barlarda yankılanan, küçük kitapçıklarda elden ele dolaşan bu şiirler, halkın diliyle ve gündelik hayatın gözlemleriyle örülür. Kimi zaman mizahi, kimi zaman alaycı, kimi zaman da içtenlikle dokunaklı olan bu dizeler, aslında İrlanda’nın işçi sınıfının ve sokağın ruhunu taşır. Yani “dogrel”, bir edebi zayıflıktan çok, halkın kendi sesini duyurma biçimidir. O sokaklardan gelen 20’lerindeki 5 gencin de kendi sesini duyururkenki ilk tercihi elbette bu olacaktı.
Post-punk Sıçramasının İşaret Fişeği
Aslında post-punk’tan bahsettiğimizde ilk akla gelen dönem günümüz değil. 1970’lerin sonunda Joy Division, Public Image Ltd., Gang of Four, Bauhaus gibi gruplar post-punk’ı kuran ve bir noktaya getiren isimlerin öncüleriydi. Ancak uzun bir süre bu tür kış uykusuna yattı. 2010’ların ortasına geldiğimizde Fontaines’in de parçası olduğu gruplar sayesinde belki de ortaya çıktığı günden çok daha büyük bir etkiye ulaştı. Ancak 2019’a geldiğimizde rüzgarı görsek de henüz fırtınaya dönüşmemişti. “Dogrel”in prodüktörü olan Dan Carey, bu türün fahri başkanı desek abartmış olmayız. Shame, Squid, Fontaines D.C. gibi grupların prodüktörlüğünü üstlenen prodüktör, albümdeki kirli sound’un ne kadar önemli olduğunun bilincindeydi. 2019’da Mercury’e de aday olan albüm, o sene mutlu sona ulaşamadı. Ancak üretim açlıkları ve şarkılarının biricikliğiyle birçok tür ve dönemdaşından ayrıldıklarını görmemek de imkansızdı. Hem narin hem öfkeli, hem hakkını arayan hem de kendini bilen bir albüm diyebiliriz “Dogrel” için. Biz bi’ ‘Hurrican Laughter’ dinlemeye gidiyoruz.
- Puan: 9/10
- Tür: Post-punk
- Yayın: 2019
- Süre: 39 dakika
- Label: Partisan
Ürün sayfası ve detaylar için Beatsommelier websitesine göz atabilirsin!
