Guns n’ Roses – Chinese Democracy
2005’te New York Times’ta yayımlanan bir yazıya göre Axl Rose, Chinese Democracy ile tarihin en iyi albümünü yapmayı hedefledi ve bu hedef kayıt sürecinin 14 yıla uzamasına yol açtı. Bu süreçte Buckethead’in köpek dışkısı kokutulmuş bir kümeste gitar çalması gibi tuhaf yöntemler benimsendi, projeye dahil olmak için Axl’ın spiritüel terapistinin onayı gerekti ve Appetite for Destruction baştan kaydedildi. Plak şirketi Geffen Records’un şirket içi muhasebe ve prodüksiyon kayıtlarına göre albümün maliyeti 13 milyon doları aştı; bütçe aylık maaşlar, 50 bin dolarlık stüdyo kirası ve kullanılmadan kiralanan pahalı gitarlarla şişti.
Queen – A Night at the Opera
Kötü giden bir menajerlik anlaşmasından kurtulmak için uzun süre uğraşan Queen, tüm riskleri göze alarak A Night At The Opera albümüne yüklendi ve bu albüm 1975’te yapılmış en pahalı rock albümü olarak görülüyordu. Grup, bugün yaklaşık 500 bin dolara denk gelen 40 bin sterlinden fazla harcayarak kendi Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ini yaratmayı hedefledi. Bu titizlik en çok “Bohemian Rhapsody”de kendini gösterdi; Freddie Mercury, Brian May ve Roger Taylor’ın seslerinin üst üste kaydedilmesiyle oluşan 180 seslik koro, bir hafta boyunca her gün 12 saat çalışılarak hazırlandı.
Fleetwood Mac – Tusk
A Night at the Opera’dan dört yıl sonra Fleetwood Mac’in 1979 albümü Tusk, 1 milyon doları aşan bütçesiyle dönemin en pahalı rock albümü olarak anıldı. Rumours’un 23 milyon satmasına rağmen grup kendi stüdyosunu alamadı ve bütçe Los Angeles’taki Village Recorder’da bir stüdyonun özel olarak yeniden düzenlenmesine harcandı; kayıtların ilk gecesi ise sabaha kadar süren kaosa rağmen tek bir nota bile kaydedilmedi. Çift albüm Tusk dört milyon satarak kârlı ama hayal kırıklığı yaratan bir proje oldu; Rumours’a kıyasla yaşanan bu sert düşüş, albümün radyolarda önceden çalınması ve yüksek satış fiyatıyla açıklanıyordu.
Def Leppard – Hysteria
Başlangıçta vergi avantajı sağlamak için Dublin’e taşınan Def Leppard, Hysteria’yı ucuza bitirmeyi planlıyordu ancak yaşanan talihsizlikler bütçeyi 4,5 milyon dolara çıkardı. Davulcu Rick Allen’ın 1984’te geçirdiği kazada kolunu kaybetmesi, yapımcı Mutt Lange’in tükenip projeden ayrılması, yerine gelen Jim Steinman’ın uyum sağlayamaması ve Lange’in dönüşünde yapılan kayıtların çöpe atılması süreci yıllarca uzattı; üstüne Lange ve Joe Elliott’ın yaşadığı sağlık sorunları eklenince işler daha da karıştı. Lange’in takıntılı mükemmeliyetçiliği yüzünden “Armageddon It” aylarca mikslendi. Neyse ki Hysteria başlangıçta üç milyon satmış olsa da “Pour Some Sugar On Me”nin patlamasıyla satışlar 20 milyonu aştı ve albüm rock tarihinin en çok satanları arasına girdi.
Michael Jackson – Invincible
Invincible 30 Ekim 2001’de çıktığında, Sony’nin yaklaşık 30 milyon dolarlık bütçesiyle tarihin en pahalı albümü olarak anılıyordu. Beş yıla yayılan kayıt sürecinde 50’den fazla şarkı yapılması, çok sayıda yapımcıyla çalışılması ve Jackson’ın o gün hangisinde kayıt yapmak isteyeceğini bilmediği için aynı anda üç stüdyonun tutulması bu maliyeti şişirdi. Sony ayrıca tanıtım için 25 milyon dolar ayırdı ancak birkaç single ve Marlon Brando’lu bir klipten sonra promosyonlar aniden durduruldu; bunun nedeni Jackson’ın turneye çıkmayı reddetmesi ve sözleşmesini yenilemeyeceğini açıklamasıydı.
Kanye West – My Beautiful Dark Twisted Fantasy
2010’da Kanye West, albümün büyük bölümünü Honolulu’daki deniz kenarı Avex stüdyolarında kaydederken 3 milyon doların üzerinde harcama yaptı. Dışarıdan rahat görünen bu süreçte West kiraladığı camlarla çevrili villada neredeyse hiç tam uyumadı, bunun yerine stüdyo koltuğunda 90 dakikalık kısa kestirmelerle yetindi. Aynı anda üç kayıt odasını 24 saatliğine kiraladığı için odadan odaya geçerek takıldığı şarkıyı bırakıp başka birine çalışabiliyor, mühendisler gün boyu aralıksız mesai yapıyordu. Stüdyodaki yoğunluk yüzünden biri sıcak biri soğuk yemeklerden sorumlu iki özel aşçı da sürekli görevdeydi.
Steely Dan – Gaucho
Gaucho’nun uzun ve pahalı yapım süreci yalnızca stüdyo takıntılarından değil, Walter Becker’ın yaşadığı ağır talihsizliklerden de kaynaklandı. Kayıtlar sırasında araba çarpmasıyla ciddi şekilde yaralanan Becker aylarca hastanede kaldı, ardından kız arkadaşının aşırı dozdan ölümü ve açılan dava süreci işleri daha da karmaşık hale getirdi. Buna Becker’ın bağımlılık sorunları, 40’tan fazla müzisyenin kayıtlara dahil olması, plak şirketleriyle hukuki mücadeleler ve Keith Jarrett’a ödenen 1 milyon dolarlık telif anlaşması eklenince albüm iki yılda tamamlandı.
my bloody valentine – loveless
Creation Records, My Bloody Valentine’ın ikinci albümü Loveless’ın beş günde kaydedileceğini düşünüyordu ama süreç 20 stüdyo, sayısız ses mühendisi ve 2,5 yıl sürdü. Albüm 1991’de çıktığında plak şirketinin 500 bin dolar zarar ettiği iddia edildi ve bu gerekçeyle grup ile yollar ayrıldı, ancak Kevin Shields bu rakamın abartıldığını savundu; şirketin kurucularından Alan McGee ise albümün kontrolden çıkmış gibi anlatılmasının “havalı” bulunduğunu söyledi. Shields’ın stüdyolardan hiçbir zaman tam memnun kalmayan mükemmeliyetçiliği, grubun bir sonraki albümünün 2012’ye kadar çıkmamasının da başlıca nedeni oldu.
