Metallica ismi belki de metal müzik kadar büyük bir isim. Birçoğumuzun ergenliğinde, “Metallicacı mı oldun bakayım sen?” minvalinde bir soru vardır. Bu sorudaki ‘Metallicacı’ kelimesi, metal müzik mi dinliyorsun anlamına gelmektedir. Gelgelelim, grubun büyüklüğü ve sınırları aşan başarılarına bakınca ortaya böyle şeyler çıkar.
Bizlerin ergenliği hatta çocukluğuna denk gelen Metallica sevgisi ve dinleme alışkanlığı, hayatımızın ilk 72 mevsiminde bir yer kaplamış oluyor böylelikle.
Metallica’nın Görsel Anlatısı: Kırık Beşik ve Dağılan Semboller
Bizlerin ilk 72 mevsimine dokunan grup, kendi hayatlarının ilk 72 mevsimi, yani 18 senesiyle yüzleşerek günümüze gelen izlerin peşinden gittiler son albümlerinde. Albümün içine geçmeden önce kapağını ele almak gerekli diye düşünüyorum bu yüzden.
Kırık bir beşiğin merkezde olduğu kapağı birçok farklı alt metinle okumak mümkün olsa da en net diyebileceğimiz şey, büyümeye başladığımız anda her şeyin geride kalması olabilir. O kırık beşiğin etrafına yerleşen parçalanmış bir gitar, kablosu kopmuş bir kulaklık, hurdaya dönmüş bir kaykay, kullanılmamaktan toz toplamış iki dumbell, içilmiş biralar ve çok daha fazlası. ‘Asi’ olarak tanımlanmış birçok gencin hayatının ilk 18 senesinde bunun gibi semboller barınmaktadır. O sebeple Metallica, ilk riff’i kulağımıza göndermeden önce görsel dilini belirlemeyi tercih etmekte…
Metallica Gibi Tınlamak: Greg Fidelman’la Yeniden
Metallica, 2008’de yayınladıkları “Death Magnetic”ten bu yana ara vermeden çalıştığı prodüktör Greg Fidelman’ı, tıpkı grubun bir 5. Elemanıymış gibi aralarına alarak albümün Metallica gibi tınlamasına özen göstermiş. 7 yıllık bir aradan sonra çıkan ilk Metallica albümü olan “72 Seasons”, aynı zamanda Metallica tarihi için garip bir olaya da sahip.
Arada istisnai şarkılar olsa da 7-8 dakikanın pek de üstüne çıkmayan Metallica, albümün kapanış şarkısı olan ‘Inamorata’da, diskografilerindeki en uzun şarkıyı yaparak dinleyicilerine farklı bir doku sunmayı tercih ettiler. 11 dakikayı aşkın süresiyle dikkat çeken şarkı, hem müziği hem de sözleriyle albümün iyi eserlerinden biri.
Büyük Bir Grup, Küçük Sürprizler: “72 Seasons” Üzerine Düşünceler
Metallica’ya dair tartışılabilecek yüzlerce konu başlığı var. Ancak kişiden kişiye göre değişiklik gösterse de 1991 tarihli “Black Album”den bu yana, ilk dönemindeki yırtıcılığı, çevikliği ve oyunu değiştiren halini yakalayamadığı bakış açısı da ortada duruyor. “72 Seasons”ın da temelindeki pek de görmezden gelinemeyecek sorun bu.
“72 Seasons”, ‘If Darkness Had a Son’, ‘Sleepwalk My Life Away’ ve ‘Too Far Gone?’ gibi cesur şarkılara ev sahipliği yapsa da genel olarak kendini taklit eden ve 40 yılı aşkın süre sonunda pek de yeni bir cümlesi kalmamış bir grubun albümü…
Yıllardır eleştirilen Lars Ulrich’in, belki de 80’lerden sonraki en iyi davul performansını gösterdiği albümdeki birçok şey çok tahmin edilebiliyor. Kirk Hammett’ın atacağı sololarda kullanacağı efektler, nasıl bir üslupla şarkının hangi noktasında gireceği, James Hetfield’ın ‘biz daha ayaktayız… galiba’ dercesine performansıyla garip bir yerde kalıyor.
Metallica çok büyük bir grup. Hatta, belki de yaptığı müziğin türünden daha büyük bir grup ticari anlamda. Ancak yıllara karşı koymaya çalışırken, geçmişlerindeki parıltının peşinden giderek, sadece ‘iyi’ denebilecek bir albüm yaptılar. İşte bu sebeple hala ürettikleri için mutlu mu olmalıyız yoksa geçmişlerine bakarak kendimizi nerede konumlamalıyız sorusunun cevabını size bırakıyoruz…
- Albüm Puanım: 5/10
- Kondisyon: 10/10
- Tür: Thrash Metal
- Plak Aldıran Şarkı: If Darkness Had a Son
Ürün sayfası ve detaylar için Beatsommelier websitesine göz atabilirsin!
