Deafheaven’ın müzikal ve tematik çeşitliliği
Deafheaven, “Lonely People With Power” için bir önceki albümü “Infinite Granite”te birlikte çalıştığı prodüktör Justin Meldal-Johnsen’in kapısını çaldı bir kez daha. Albüm, Kaliforniya’daki EastWest Studios’ta kaydedilirken, kayıtlara Boy Harsher’dan Jae Matthews ile Interpol’den Paul Banks de konuk oldu. Albüm kapağında ise eski yetişkin film oyuncusu Jenna Haze yer aldı. George Clarke ve Shiv Mehra, albüm adının doğrudan politik bir söylem taşımadığını belirtirken, Clarke “güç” kavramını toplumsal nüfuz ve etki üzerinden tanımladı. Clarke’a göre albüm, zirveye ulaşabilmek adına toplumsal dayanışmadan uzaklaşan, cömertlik ve hümanizmi geride bırakan insanları konu alıyor. Bu yaklaşımı şekillendiren isimlerden biri olarak da medya patronu William Randolph Hearst’ü örnek gösterdi.
Albümdeki sözlerin neredeyse tamamı George Clarke’ın aile geçmişi ve kişisel deneyimlerinden beslendi. ‘Magnolia’, Clarke’ın amcasının cenazesi için gittiği Mississippi eyaletinin simge çiçeğinden adını alırken ‘Winona’, büyükanne ve büyükbabasının yaşadığı, ailesinin önemli bir bölümünün defnedildiği Mississippi kasabasına gönderme yapıyor. Albümdeki parçaların bir kısmının işitsel altyapısı krautrock’tan ilham alıyor. Ayrıca George Clarke “Lonely People With Power”ı, Deafheaven’ın “In Rainbows”u olarak görüyor. Albümün kapanışını yapan ‘The Marvelous Orange Tree’ ise intihar temasını ele alıyor ve adını Fransız illüzyonist Jean-Eugène Robert-Houdin’in aynı isimli gösterisinden alıyor.
Toksik erkeklik ve insanlık
Deafheaven, “Lonely People With Power” boyunca gücü yalnızca siyasal ya da ekonomik bir ayrıcalık olarak değil, insanların birbirleri üzerinde kurduğu gündelik tahakküm biçimleri üzerinden de inceliyor. Albümün merkezindeki yalnızlık, yabancılaşma, erkeklik rolleri, travmanın kuşaklar boyunca aktarılması ve şefkatten yoksun ilişkilerin bireyi nasıl dönüştürdüğü yer alıyor. George Clarke’ın sözleri, karakter odaklı anlatılarla fiziksel ve psikolojik şiddetin sıradanlaşmasını resmederken albüm, bu davranışların yalnızca mağdurlarını değil, onları üreten toplumsal düzeni de sorguluyor. Deafheaven kariyerinin önceki dönemlerinden gelen temaları da yeniden ele alıyor. “Sunbather”ın erişilemeyen mutluluk arayışı, “Ordinary Corrupt Human Love”ın kırılgan insan ilişkileri ve “Infinite Granite”in içe dönük yabancılaşması bu albümde daha karanlık bir noktaya evriliyor. Artık sorun yalnızca bireyin kendi acısıyla baş etmesi olarak görülmüyor. O acının başkalarına yöneltilerek yeni yaralar üretmesi oluyor.
Bu çerçevenin en doğrudan örneklerinden biri olan ‘Body Behaviour’, albümün toksik maskülenite eleştirisini en açık biçimde ortaya koyuyor. Şarkı, erkekliğin güç gösterisi, duygusal bastırma ve fiziksel üstünlük üzerinden tanımlandığı kültürel kalıpların bireyleri nasıl şiddete ve güç bağımlılığına sürüklediğini ele alırken, bedeni hem bir silah hem de bir hapishane metaforu olarak kullanıyor. Clarke’ın anlattığı karakterler, duygularını ifade edemedikleri için öfkelerini başkaları üzerinde kurdukları baskıyla dışavuruyor. Bu bağlamda toplumun tamamına yayılan toksik insan davranışlarının kaynağına dönüşüyor. Albümün farklı noktalarında tekrar eden güç, utanç, sessizlik ve yabancılaşma imgeleri de bu fikri destekliyor. İnsanlar, kırılganlıklarını saklamak adına empatiyi reddettikçe yalnızlaşıyor, yalnızlaştıkça da başkaları üzerinde kontrol kurmaya çalışıyor. Deafheaven böylece “Lonely People With Power”ı, gücün sevgi ve anlayıştan yoksun kaldığında insan doğasını nasıl aşındırdığına dair kapsamlı bir inceleme olarak konumlandırıyor.
Puan: 8.5/10
Tür: Blackgaze
Yayın: 2025
Süre: 62 dakika
Label: Roadrunner
