Yolun sonu ve Berlin’e taşınma
1975 ve 1976 yıllarında yarattığı Thin White Duke karakteri, David Bowie’nin kariyerindeki en karanlık dönemin sembolü haline geldi. Los Angeles’ta geçirdiği bu süreçte Bowie, yoğun kokain kullanımının etkisiyle ciddi fiziksel ve psikolojik sorunlar yaşamaya başladı. Kendi anlatımlarına göre günlerce uyumadığı, düzenli yemek yemediği ve yalnızca süt, kırmızı biber ve kokainle beslendiği dönemler oldu. Kilosu hayati tehlikeli arz edecek seviyede azaldı. Paranoya, okült takıntıları ve takip edildiğine dair düşünceler günlük yaşamını etkiler hâle geldi. Bu dönemde çekilen The Man Who Fell to Earth filminin yapım sürecini dahi sonradan neredeyse hiç hatırlamadığını söyleyen Bowie, Los Angeles’ın kendisini fiziksel ve zihinsel olarak tükettiğini fark etmeye başlamıştı.
1976’nın ortalarında Bowie, bu yıkıcı döngüden uzaklaşmak amacıyla radikal bir karar alarak Avrupa’ya döndü ve Batı Almanya’nın Berlin şehrine yerleşti. Yanında sık sık birlikte çalıştığı Iggy Pop da vardı. Bowie, Berlin’i seçmesinin nedenleri arasında anonim bir hayat sürebilme isteğini, uyuşturucu çevresinden uzaklaşma arzusunu ve yeniden üretken olabileceği bir ortam arayışını gösterdi. Ayrıca yetmişlerde krautrock’a olan hayranlığını hiçbir zaman gizlemediği için bu müziğin memleketine gitti. Ek olarak şehrin Soğuk Savaş’ın ortasındaki bölünmüş atmosferi ve canlı sanat çevresi, onun için yeni bir başlangıç anlamına geliyordu.
Iggy Pop etkisi
1976’nın ikinci yarısında David Bowie, Berlin’e taşınmasının ardından enerjisinin büyük bölümünü yakın arkadaşı Iggy Pop’un kariyerini yeniden canlandırmaya ayırdı. İkili önce Fransa’nın Château d’Hérouville stüdyolarında, ardından Münih’te çalışarak Pop’un ilk solo albümü olan The Idiot’u kaydetmeye başladı. Albümün prodüktörlüğünü üstlenen Bowie, şarkıların büyük bölümünü Iggy Pop ile birlikte yazdı ve kayıt sürecinde synthesizer’lar, mekanik ritimler ve minimalist düzenlemeler üzerinde yoğunlaştı. Geleneksel rock kalıplarından uzaklaşan bu çalışma, Kraftwerk, Tangerine Dream, Neu! gibi grupların etkilerini açık biçimde taşıyordu.
Bowie, The Idiot üzerinde çalışırken kendi geleceğine dair de yeni bir yön belirlemeye başladı. Albümün karanlık atmosferi, tekrarlayan ritmik yapıları ve deneysel yaklaşımı, onun bir sonraki solo çalışması olan Low için bir tür yaratıcı laboratuvar işlevi gördü. Kayıtlar sırasında enstrümantal dokulara, bütünlükten ırak şarkı yapılarına ve geleneksel pop formunun dışına çıkan kompozisyonlara duyduğu ilgi belirginleşti. Bowie, özellikle ambient müziğin öncülerinden Brian Eno ile kurduğu iş birliği sayesinde bu fikirleri daha da geliştirdi ve Low için rock, elektronik ve deneysel müziği bir araya getiren yeni bir işitsel anlayış oluşturmaya başladı.
Geleceğin sound’unu yaratmak
David Bowie’nin 1977’de yayınlanan Low albümü, sonradan “Berlin Üçlemesi” olarak anılacak dönemin ilk bölümü oldu. Kayıtlar, Fransa’daki ilk seansların ardından büyük ölçüde Batı Berlin’deki Hansa’da tamamlandı. Bowie, albümde Brian Eno ve yapımcı Tony Visconti ile birlikte çalışarak alışılmış rock şarkısı formundan 1-2 şarkı hariç tamamen uzaklaştı. Albümün ilk yüzü kısa, parçalanmış ve ritim odaklı şarkılardan oluşurken, ikinci yüzü uzun enstrümantal kompozisyonlara ve ambient parçalara ayrıldı. Eno’nun elektronik müzik sevdası, Visconti’nin bol keseden muhteşem kullanımı ve Hansa’nın geniş akustiği, albümün kendine özgü sound’unun şekillenmesinde belirleyici unsurlar oldu. Low, daha sonra gelecek Heroes ve Lodger ile birlikte Bowie’nin kariyerindeki en deneysel dönemin başlangıcı olarak tarihteki yerini de aldı böylelikle.
Puan: 10/10
Tür: Art rock
Yayın: 1977
Süre: 38 dakika
Label: RCA
